Yorulduk…

Bugün siyasetten konuşmak istemiyorum aslında.

Bir partiden, bir liderden, bir seçimden ya da bir anket sonucundan da…

Bugün sadece içimden geçenleri yazmak istiyorum.

Çünkü yorulduk.

Hem de çok yorulduk.

Sabah uyandığımız andan gece gözümüzü kapatana kadar yeni bir kaygının, yeni bir acının, yeni bir belirsizliğin içinde yaşıyoruz.

Kadın olmak gittikçe zorlaşıyor güzel memleketimde.

Çocuk olmak zor.

Emekli olmak zor.

Genç olmak zor.

Yoksul olmak zor.

Hasta olmak zor.

Hatta bazen sadece insan olmak bile zor.

Eskiden insanlar gelecek planları yapardı.

Şimdi yarını hesaplıyor.

Eskiden hayaller konuşulurdu.

Şimdi faturalar konuşuluyor.

Eskiden çocuklarımızın hangi mesleği seçeceğini merak ederdik.

Şimdi hangi ülkede yaşayabileceklerini düşünüyoruz.

Bazen haberleri açmaya korkuyorum.

Çünkü yeni bir kadın cinayetiyle karşılaşmaktan korkuyorum.

Bir çocuğun yaşam hakkının elinden alınmasından korkuyorum.

Bir işçinin ekmek parası uğruna can vermesinden korkuyorum.

Bir gencin umudunu kaybetmesinden korkuyorum.

Ve en çok da bütün bunlara alışmaktan korkuyorum.

İnsan her şeye alışmamalı.

Acıya alışmamalı.

Adaletsizliğe alışmamalı.

Yoksulluğa alışmamalı.

Sessizliğe alışmamalı.

Çünkü alıştığımız gün kaybetmeye başlarız.

Bu ülkeyi seviyorum.

Belki de bütün kırgınlığım bu yüzden.

İnsan sevmediği şeye kızmaz.

İnsan umursamadığı şey için üzülmez.

Bu topraklarda doğduk.

Bu sokaklarda büyüdük.

Bu memleketin türkülerini dinledik.

Sevinçlerini yaşadık.

Acılarını paylaştık.

Şimdi dönüp baktığımda insanların birbirine biraz daha fazla sarılmasına,

biraz daha fazla dinlemesine,

biraz daha fazla anlamaya çalışmasına ihtiyaç olduğunu görüyorum.

Çünkü bu ülkenin en büyük eksiklerinden biri artık birbirimizi duymuyor oluşumuz.

Oysa hepimizin ortak bir derdi var.

Daha huzurlu yarınlar.

Daha adil bir yaşam.

Daha güvenli günler.

Ve geleceğe biraz daha umutla bakabilmek.

Belki bugün bunların hepsi çok uzak görünüyor.

Belki hepimiz biraz kırgınız.

Belki hepimiz biraz yorgunuz.

Ama hala yazabiliyorsak,

hala konuşabiliyorsak,

hala itiraz edebiliyorsak,

hala daha iyi bir gelecek hayal edebiliyorsak,

umudun son ışığı da sönmemiş demektir.

Ben bugün bir siyasetçi gibi değil,

bu ülkenin sıradan bir vatandaşı olarak yazıyorum.

Yorulduk.

Yoruldum.

Ama hala vazgeçmedik.